Yargıtay Ceza Genel Kurulu E:410 Sayılı; Kastın aşılması suretiyle adam öldürülmesi ile maktulün memur sayılan kişilerden olup olmadığının olay yeri ve görevlinin hukuki durumunun incelenerek belirlenmesi: konulu Kararı

1918 s. Kaçakçılık Kanunu 4926 s. Kaçakçılık Kanunu 25.11.1985 tarihli Yargıtay Ceza Genel Kurulu E: 410 K: 595 Sayılı Kararı([1]) Adam öldürmek suçundan sanık GG'nin, maktulü kastın aşılması suretiyle öldürdüğü, ancak maktulün memur olarak kabulü mümkün görülmediğinden ve bu şekilde müsnet suçu işlediği sübuta erdiğinden, eylemine uyan TCK.nun 448, 452/1, 251, 59, 31. ve 33. maddeleri gereğince sekiz sene on ay yirmi gün ağır hapis cezası ve. fer'i cezalarla tecziyesine, sanık hakkında hem iddianame ile hem de lüzumu muhakeme kararı ile aynı suçtan ötürü mükerrer dava açılmış bulunduğundan, CMUK.nun 253. maddesi uyarınca mükerrer açılan davanın REDDINE, ilişkin hükmü, Özel Daire: (Maktül 657 sayılı Kanun gereğince Devlet memuru ve Azdavay Sağlık Merkezinde hizmetli olup, olay gecesi nöbetçi iken, görevli hemşirenin, sanık ile arkadaşlarının içkili olması nedeni ile sağlık merkezine alınmaması için emir verdiği, bu emir gereğince maktulün sanık ve arkadaşlarını sağlık merkezine almadığı ve olay günü vazifeye başlayan sanığın maktulü çağırarak, niçin sağlık merkezine almadığını sorması üzerine emir gereğince almadığını söylemesiyle sanığın hiddetlenerek yumrukla vurarak yere düşürdüğü maktulün beyin kanaması sonucu öldüğü dosya içeriği ile sabittir. Bu durumda, A- Sanık, vazifesi sırasında suçu işlediğine göre, Memurin Muhakematı Kanunu gereğince İlçe İdare Heyetinden geçmeden hükümlülüğüne karar verilmesi, B- Maktul 657 sayılı Kanun gereğince memur sıfatını aldığı ve sanığın maktulü görevi yapmasından dolayı öldürdüğüne göre, TCK.nun 450/11. maddesi delaletiyle TCK.nun 452/1. maddesinden ceza tayini gerekirken yazılı maddelerden ceza verilmesi) isabetsizliğinden bozmuş; Yerel Mahkeme ise; (Sağlık Merkezinde sağlık memuru olan sanığın, görevli arkadaşları ile yemek yiyip içki içtikten sonra gece yarısını geçgin bir saatte Sağlık Merkezine gelip içeri girmek istemesi üzerine, aynı yerde müstahdem olan maktulün gerek sanığın gerekse diğerlerinin içkili olmaları nedeniyle içeriye almak istememesi ve hatta nöbetçi hemşirenin durumdan haberdar edilerek bu sefer onun da kesin talimatı ile kapının açılmaması nedeniyle bu duruma içerleyen ve sinirlenen sanık. ertesi gün maktulü çağırtarak müessir fiil kastıyla kafasına yumruk atmış, yere düşen mağdur beyin kanamasından ölmüştür. Gece vakti içkili vaziyette yatmak için içeriye girmek isteyen sanık ve arkadaşlarına kapının açılmaması, Sağlık Merkezinin iç disiplini ve huzuru açısından, birinci derecede kapıda nöbetçi olan müstahdemin görevi ve sorumluluğu altındadır. Öte yandan bu olay nöbetçi hemşireye aksettirilmiş olup. nöbetçi hemşirenin kesin talimatı üzerine kapı açılmamıştır. Durumun böyle olduğu nöbetçi hemşire AT ve hemşireler SD, CS'ın yeminli beyanları ile sabittir Ertesi günü maktul sanık tarafından çağrılmış ve olayın hesabı kendisinden sorulmuştur, maktü1 de cevaben sadece kendisinin emir kulu olduğunu, talimatı yerine getirdiğini" söyleyerek, sanığa karşı herhangi bir saygısız hareketi. davranışı ve sözleri olmamıştır. Bu durum, gerek sanığın savunmasından gerekse olay anında yanlarında bulunan tanık İK.'ın yeminli beyanlarından anlaşılmaktadır. Olayda haksız tahrikin tesiri altında suç işlendiği de kabul edilemez. TCK.nun 450/11. maddesinde: "Devlet Memuru" tabiri kullanıldığına göre, mağdurun bu sıfatı haiz olup olmadığının TCK.nun 279. maddesine göre tespiti gerekir. Anılan maddenin 1. fıkrası hükmünce, memur sayılmak için, asli gayenin "yasama-yürütme-yargılama" görevleri ile ilgili olması şart koşulmuş, Devlete dahil bir müesseseye bağlı olmak, görülen işin "kamu görevi" olmasına karine sayılmış, fakat bunun dışında "kamu görevlileri" bulunabileceği açıklanmıştır. Kanunumuz kamu hizmetlerini, yani geniş anlamda memur kavramını da ayrıca kabul ederek bunları 279. maddenin 2.fıkrasında tarif etmiştir. Kanun bu suretle "memur" ile "kamu hizmetlisi"ni , ayırmış, birinci tarifede "kamu görevi" kavramı, ikincide "kamu hizmetlisi" kavramı esas alınmıştır. Bu ayırımlar dolayısıyla kanunun bazı hükümlerinde sadece "memur" terimi, bazılarında ise memur ile birlikte "kamu hizmetlisi" terimi kullanılmıştır. TCK. 202, 203, 206, 208, 210. Bütün bu kavramların ışığı allında kamu görevlisi, yani Devlet Memuru ile kamu hizmetlisi kavramlarının birbirine karıştırılmaması gereklidir. Ancak kamu görevi yapan kimse, 450. maddenin II.bendi bakımından Devlet memuru sayılabilir. Özel daire bozma kararında gösterildiği üzere mağdurun salt 657 sayılı Yasaya tabi olup olmaması, kamu hizmetlisi, kamu görevi ayırımında kıstas olamaz. Ceza Kanunu uygulaması bakımından memur veya hizmetli kavramları ile, idare hukuku alanındaki memur veya hizmetli kavramları arasında herhangi bir benzerlik ve bağlantı yoktur. Bu itibarla, Ceza Kanunu bakımından kimlerin memur ve hizmetli olduğunu araştırma veya tetkik hususlarında 1961 Anayasamızın 117. ve 657. Sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 4. maddesinden yararlanmak mümkün değildir. Bütün Devlet görevlilerini Ceza Kanunu bakımından memur olarak kabul, yasanın güttüğü hedef ve taşıdığı mahiyete aykırı olur. Bir çok suçlarda memur sıfatının unsur veya cezayı ağırlatıcı sebep olarak kabul edilmesi. memurluk sıfatının veya görevinin kötüye kullanılmasından dolayı Devletin geniş anlamda itibarının zedelenmesine sebep olunmaması içindir. Ceza Kanununun sadece memurdan bahsettiği yerlerde 279. maddesinin l.fıkrasında yazılı bulunan "kamu görevi yapan kimse" kasdedilmiştir. Nitekim, Yargıtay 4.Ceza Dairesinin 6.3.1979 gün ve 1077/1077 sayılı kararında da,"Herhangi bir kamu hizmeti görmeyen ve hastane müstahdemlerinden sayılan hasta bakıcının memur sayılamayacağı" hükme bağlanmıştır. Özel Daire bozma kararının "A" bendinde yazılı bozma nedeni de yerinde değildir. Azdavay İlçe idare Kurulunun 2.12.1982 gün ve 2 sayılı luzumu muhakeme kararı ile, sanık hakkında TCK.nun 450/11. 452. maddelerinin tatbiki istemiyle dava açılmış olup, bu dava mahkememizin 1983/6 esasına kayıt edilerek sanık hakkında yargılamaya devam edilmiş, ancak sanık hakkında aynı olaydan ötürü iddianame ile de mahkememizce dava açılmış olduğundan, mükerrer açılan davaların birleştirilmesinden sonra karar verilmiştir.) gerekçesiyle önceki hükmünde direnmiştir. Gerçekten, Kastamonu C.Savcılığının 11.10.1982 gün ve 53 sayılı iddianamesiyle ve TCK.nun 450/11, 452. maddelerinin uygulanması istemiyle, sanık hakkında açılan kamu davası, Yerel Mahkemenin 1982/902 esas numarasına kaydedilmiş; aynı olaya ilişkin olarak yapılan idari soruşturma sonunda, Azdavay İlçe İdare Kurulu da sanığın yargılanmasının gerekliliğine karar vermiş, Yerel Mahkemenin 1983/6 esasına kayıtlı bu davanın, daha önce açılan kamu davası ile birleştirilmesine karar verildikten sonra sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulduğunun dosyanın incelenmesinden anlaşılması nedeniyle, Özel Daire kararının (A) bendinde gösterilen bozma nedeni yerinde bulunmamaktadır. Özel Daire kararının (B) bendinde açıklanan bozma nedeni de, aşağıda ayrıntılarıyla açıklanacak nedenlerle yerinde görülmemiştir. TCK.nun 279. maddesi hükmüne göre; (Ceza Kanunu tatbikatında: 1- Devamlı veya muvakkat suretle teşrii, idari veya adli bir amme vazifesi gören Devlet veya diğer her türlü amme müesseseleri memur, müstahdemleri, 2- Devamlı veya muvakkat, ücretsiz veya ücretli, ihtiyari veya mecburi olarak teşrii, idari veya adli bir amme vazifesi gören diğer kimseler memur sayılır. Ceza Kanununun tatbikatında amme hizmeti görmekle muvazzaf olanlar: 1- Devamlı veya muvakkat surette bir amme hizmeti gören Devlet veya diğer amme müessesesinin memur ve müstahdemleri, 2- Devamlı veya muvakkat, ücretli veya ücretsiz, ihtiyari veya mecburi surette bir amme hizmeti gören diğer kimselerdir.) Türk Hukukunda memuru tarif eden tek metin TCK. 279. maddesi değildir. 1982 Anayasamızın 128, 1961 Anayasasının 117, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 4, 1632 sayılı As. Okl.nun 13. maddeleri de memur tanımını yapmaktadırlar. Fakat bu tanımlar ilgili oldukları hukuk dalında geçerli olduklarından. Ceza Kanunu tatbikatında uygulanamazlar. Nitekim. Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 20.1.1969 gün ve 693/17 sayı ile: "TCK.nun uygulanmasında kimlerin memur olduğu 279/1. maddede gösterilmiştir. Ceza Kanunu uygulaması bakımından memur kavramı ile idare hukuku alanındaki memur kavramı arasında herhangi bir benzerlik ve bağlantı bahse konu değildir. Bu itibarla, Ceza Kanunu bakımından kimlerin memur olduğunu araştırma ve ona teşebbüs hususunda. 1961 Anayasamızın 117. ve 657 sayılı Kanunun 4. maddesindeki tariflerden yararlanmak mümkün değildir. Nitekim ceza uygulamasındaki memur kavramı, alan ve kapsamı bakımlarından idare hukukundaki memur kavramından çok daha dar anlam ve niteliktedir. Bütün Devlet görevlilerini Ceza Kanunu alanında memur olarak kabul, Ceza Kanununun güttüğü hedef ve taşıdığı mahiyete aykırı olur" şeklinde karar vermiştir. İlave edelim ki, bu ayırıma rağmen Ceza Kanunu kendi tatbik alanında geçerli memur tanımını yaptığından, TCK-nun 279. maddesinin Anayasa'ya aykırılığı ileri sürülemez (Dr.İsmet Polatcan Memur ve Resmi Heyetlere Karşı Hakaret ve Sövme Cürümleri, 1983, s.51). TCK.nun 279. maddesinin incelenmesine başlamadan önce, maddeye genel olarak göz atacak olursak, birtakım ayırımlarla karşılaşırız. İlke olarak dikkati çeken ayırım, maddenin iki bendden mürekkep olan birinci fıkrasıyla, keza iki bendden meydana gelen ikinci fıkrası arasında yapılmış olan taksimdir. Gerçekten birinci fıkrada Ceza Kanununun tatbikatında kimlerin memur sayılacağı tesbit edildiği halde, ikinci fıkrada, gene Ceza Kanunu tatbikatında kimlerin amme hizmetiyle muvazzaf kimse addolunacağı tayin edilmektedir. Binaenaleyh madde memurlarla, amme hizmetiyle muvazzaf kimseyi birbirinden ayırmakta, diğer bir tabirle, iki farklı ajan kategorisinin tarifini vermektedir. Bu iki alanın nev'ini birbirinden ayırt eden yegane kıstas da ifa ettikleri faaliyetin mahiyetinde mündemiçtir. Biri amme vazifesi görür ve onun için memurdur, diğeri amme hizmeti görür ve onun için amme hizmetiyle muvazzaf olan kimsedir {Prof. Dr. Sahir Erman, Ceza Tatbikat ve Takibatında Memur, Siyasal Bilgiler Okulu Dergisi, 1947, s.243). Şu halde bakacağımız bir kimsenin gördüğü faaliyeti amme vazifesi olarak nitelendiriyorsak, o kimse memur; yok eğer o kimsenin faaliyetini amme hizmeti olarak niteliyorsak, o kimsenin amme hizmeti görmekle muvazzaf bir kimse olduğu neticesine varırız. TCK.nun 279. maddesinde amme vazifesi ve amme hizmeti tarif edilmemiş, bu hususta idare hukukuna zımmen atıfta bulunulmuştur. Bu konuda idare hukuku müellifleri çeşitli teoriler ileri sürmüşlerse de, Prof.Dr. Sahir Erman'ın, Cagliari Üniversitesi 0rd. Prof. Mıele'ye atfen, yukarıda anılan makalesinde açıklanan ve günümüzde de geçerliliğini sürdürdüğünü kabulde zorunluluk bulunan görüşe göre; Devlet ve diğer amme hükmi şahısları, üzerlerine almış oldukları vazife ve faaliyetleri, muayyen bir takım gayelerin gerçekleştirilmesi için teşekkül etmiş daha alt organlara tevdi ederler ve Devlet içinde bir iş bölümünün gerçekleşmesi sağlanmış olur. Böylece bu iş bölümünün neticesinde -Anayasa Hukukunda olduğu gibi- Devletin faaliyetleri teşrii (yasama), Adli (yargı) ve idari (yürütme) olmak üzere üçe ayrılmış olur. Bu faaliyetlerden teşrii ve adli olanı izah kolaydır. Çünkü, bu organların elde etmek istedikleri gaye, ifa eyledikleri faaliyette saklıdır. Bu organlar sadece faaliyette bulunmaları ile amaç ettikleri gaye tahakkuk etmiş olur. İdari faaliyet ise farklı bir mahiyet arz eder. İdari faaliyetin özel cepheleri vardır ki, bu nev'i faaliyetlerde Devlete ait hukuki selahiyet ve iktidarın kullanılması mevzubahis olmaz. Örneğin; Eğitim. Sağlık, Sosyal Sigorta ... faaliyetlerinde olduğu gibi. Buna mukabil bazı idari faaliyetlerde (adli zabıta, vergi tarh ve tahsili gibi) hukuki selahiyet ve iktidarın kullanıldığı görülür. Şu halde, Devletin bazı faaliyetleri Devlete ait iktidar ve selahiyetlerin kullanılması suretiyle gerçekleştirildiği halde, diğer bazı faaliyetleri bu iktidar ve selahiyetin kullanılmasını gerektirmez veya bu iktidar ve selahiyetin kullanılması suretiyle gerçekleştirilen faaliyetler " Amme vazifesi", böyle bir iktidar ve selahiyetin kullanılmasını gerektirmeyen faaliyetler ise "Amme hizmeti"dir. Nitekim, Yargıtay'ımız da bir kararında, Amme vazifesini objektif yönden şu şekilde belirtmişlir. "Amme vazifesi, Devlet tarafından amme menfaatleri için tahakkuk ettirilmesi zaruri görülen faaliyetlerdir Devletin, Devlet olarak tahakkuk ettirmek mecburiyetinde olduğu işlere taalluk etmeyen ve bunlara fer'i olarak da bağlı bulunmayan faaliyetler, amme hizmeti olarak kabul edilmiştir. Amme vazifesi, Devletin nüvesini teşkil eder. En bariz vasfı, zaruri oluşu, yani devletin bu vazifeyi zaruri olarak yerine getirmek ödevinde olmasıdır. Amme hizmetleri ise Devletin ihtiyarı olarak kendi faaliyet sahasına aldığı işlerdir. Bunlarda öbürlerinde mevcut zaruret vasfı yoktur. Devlet bunları cemiyetin refahı için yerine getirir" Özel Daire 4.3.1947, 173/116. Fakat her hukuki selahiyet ve iktidarı ihtiva eden faaliyet aynı kapsam ve kıymette değildir. Devlet kendi teşkilatı içinde veya dışında yapmış olduğu ayrım dolayısıyle, bazı kimselere hukuki tasarrufların yapılması veya hukuki fiillerin icrası hususunda görev ve yetki verir. Bazı kimselere ise doğrudan doğruya hukuki netice doğurmayan faaliyetlerin icrasını yükler. Devlete ait hukuki bir iktidar ve selahiyet gereğince, hukuki tasarruf veya fiilin ifasını gerçekleştirenler amme fonksiyonu ifa eder ve bu itibarla memurdurlar, aksi takdirde amme hizmetiyle muvazzaf olan kimselerdir. Fakat, memur tarifini bu şekilde tanımlarsak, kapsamını çok fazla daraltmış oluruz. Onun için bu tarife diğer bazı hususların da ilavesi gerekir. Hukuki selahiyet ve iktidarı kullanabilecek olan organların hukuki tasarruf yaparken veya hukuki fiil ifa ederken bu tasarruf veya fiilin yapılmasına iştirak ve yardım edenlerin de amme vazifesi gördüklerini kabul etmek gerekir. Ancak, bu yardım ve iştirak unsuru bütün kapsamıyla tatbik olunduğunda amme vazifesi ile amme hizmeti kavramları arasında fark kalmaz. Bu mahzuru ortadan kaldırmak için idare hukuku sahasında geçerli olan diğer bir müesseseye başvurmak gerekir. Bilindiği gibi idare hukukunda her hukuki tasarruf veya fiil "amme hukuku usulü" denilen bir prensibe dayanarak meydana gelir. Böylece herhangi bir hukuki tasarruf veya fiil "amme hukuku usulü"ne uyularak muhtelif merhale ve safhalardan geçtikten sonra tamamlanır ve neticesini verir. İşte, hukuki tasarruf veya fiillerin yapılmasına amme hukuku usulüne göre iştirak ve yardım edenler de amme vazifesi görürler ve bu itibarla memur sayılırlar. Şu halde netice olarak, TCK.nun 279.maddesine göre MEMUR "DEVLETE AİT HUKUKİ BİR İKTİDAR VE SELAHİYETİ KULLANARAK HUKUKİ TASARRUF VEYA FİİLİN İCRASINI GERÇEKLEŞTİRENLERLE, BU HUKUKİ TASARRUF VE FİİLİN İCRASINA AMME HUKUKU USULÜNE UYGUN BİR ŞEKİLDE İŞTİRAK VE YARDIM EDENLER"dir. İcra ettikleri faaliyet bu nitelikte olmayan kimseleri memur saymak mümkün değildir. Prof. Sulhi Dönmezer ise, amme hizmeti ile amme vazifesini birbirinden ayırmadan bunların, başka bir ifadeyle amme hizmetinin veya vazifesinin icrasında önemli olan hususun "amme kudretinin, otoritesin" kullanılması olduğunu belirtmekte ve devamla, 279. maddenin tatbikatında memur sayılamayacak kişileri "vazifenin icrasında, doğrudan doğruya veya dolayısıyla amme kudretini kullanmayan veya amme kudretinin kullanılması netice itibariyle icrai karar almaktan ibaret bulunduğuna göre, icrai karar alabilecek makam veya memura hukuki malzemeyi hazırlamayan Devlet ve diğer amme müesseseleri memur ve müstahdemleri veya idari, adli veya teşrii bir vazife gören diğer kimseler" şeklinde belirttikten sonra, "Tramvay. Tünel ve Elektrik İdaresi memur ve müstahdemlerinin Memurin Muhakematı Kanunu hükümlerine tabi bulunacakları hakkındaki Yargıtay kararına katılmadığını" açıklamaktadır. -Prof. Dr. Sulhi Dönmezer, Memurin Muhakemat Kanunu Bakımından Memur, Mahkeme içtihatları Kroniği. İFHM.. C.IX sayı 3-4. s.284- Bu şekilde memur kapsamını tayin ve tesbit eden Prof. Dr. Sulhi Dönmezer'in görüşü ile Prof.Dr. Sahir Erman'ın görüşü arasında fazla bir farkın olmadığı yine Erman tarafından belirtilmektedir -Erman, 256-. Bu itibarla, bir kimsenin Ceza Kanunu tatbikatında memur sayılabilmesi, onun subjektif durumu ile, müstahdem olup olmaması ile ilgili değildir, gördüğü faaliyet ile ilgilidir ve bu itibarla da, bir amme vazifesi gören herkes kanun nazarında memurdur. Birinci grubu teşkil eden ve Prof. Dr. Sahir Erman tarafından "muayyen bir hizmet veya faaliyeti, devamlı surette ve bir ivaz mukabilinde isteyerek görmeyi yüklenmiş kişi" olarak tarif edilen müstahdemlerin -sürekli memurlar- Ceza Kanunu tatbikatında memur sayılabilmeleri için "teşrii, idari veya adli" bir amme vazifesi görmeleri şarttır. Sayılan amme vazifelerinden birini ifa eden kimse. Devletin veya herhangi bir amme müessesesinin müstahdemleri olabilir. Ancak her amme müessesesinin müstahdemi Ceza Kanunu tatbikatında memur sayılamaz. Bunun için müstahdemin sayılan amme vazifelerinden birini yüklenmiş olması gerekir. İkinci Grup memurlar ise, 279. maddenin birinci fıkrasının (2) nolu bendinde belirtilen "diğer kimseler"dir. Bunlar, müstahdem olmayan kimselerdir. Bu kimseler de; ya Devlet veya amme müesseselerinin organlarına dahil olan "fahri ajanlar"dır, ya da Devlet ve amme müesseselerine bağlı olmayıp tamamen serbest olan vatandaşlardır. Son kısımda sözü edilen vatandaşların durumu burada özellik arz etmektedir. Bir vatandaşın amme vazifelerinden herhangi birini ifa etmesi bazen bir zarurete, bazen de bir menfaat esasına dayanır. Bu durumlarda, kamu yararı belirli bir kamu faaliyetinin seri bir şekilde ifa edilmesini gerekli kılar ve bu durumda sözü edilen fonksiyonun herhangi bir vatandaş tarafından icra edilmesi adeta bir zaruret halini alır. Bazı hallerde ise, maslahata uygunluk düşünceleri dolayısıyle özel şahısların belirli bir fonksiyon görmeleri veya fonksiyonun ifasına iştirak eylemleri icab eder. Fakat özel bir vatandaşın amme fonksiyonunu ifa etmesi veya ifasına iştirak etmesi onun her zaman memur sayılacağına delalet etmez. Bu kimsenin. memur sayılabilmesi için de bazı şartların gerçekleşmiş olması gerekir; ilk şartta, özel kişinin böyle bir faaliyette bulunmasını "Bir kanun hükmünün açıkça uygun bulması veya müsaade etmiş olması"dır. Diğer bir şart da, "Devletle hukuki tasarruf veya fiille iştirak eden şahıs arasında hususi bir amme hukuku münasebeti ve rabıtasının bulunmasıdır". Şu halde zaruret ve kamu yararı icabı herhangi bir amme vazifesinin bir vatandaş tarafından ifasına bir kanun müsaade etmiş veya uygun bulunmuş ve vatandaş da bu fonksiyonu Devletle hususi bir amme hukuki münasebeti kurup hukuki bir tasarruf veya fiilde bulunarak veya iştirak ederek ifa etmiş ise, memur sayılır. Bu şartlardan biri eksik ise, örneğin; muhbir ve meşhut suç dahilinde muvakkat yakalamada bulunan vatandaşın durumu gibi, o kimse memur sayılamaz. Yukarıda belirttiğimiz şartlara uygun olarak amme vazifesi gören özel kişilere örnek, şahit, bilirkişi ve tercümanlardır. Bu kimseler, hakim tarafından verilen hükme iştirak ettikleri ve buna da kanunen mecbur oldukları (TCK. m 282) ve bunlar re'sen davet olunmaları suretiyle de sözü geçen şahıslarla Devlet arasında mevzubahis özel rabıta kurulduğundan, Ceza Kanunu'nun 279. maddesi anlamında ve "diğer kimseler" tabiri içine dahil memurlardır. Hakemler, -HUMK.516-, iflas idare memurları -İİK. m.223-, yediemin İİK. m.88. seçim sandık kurulu başkan ve üyeleri de görevli oldukları süre içinde Ceza Kanunu tatbikatında memur sayılırlar (Dr. İsmet Polatcan, adı geçen eser, s.52-59) Yukarıda yapılan açıklamalar göz önünde tutulduğunda, Azdavay Sağlık Merkezinde hizmetli olan öldürüleni "memur" saymaya yasal olanak bulunmadığından, müdahil ve sanık vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile, usul ve yasaya uygun bulunan direnme hükmünün onanmasına karar verilmelidir 25.11.1985. (Yargıtay C.G.K. E. 410 K: 595) [1] Kaynak: Gümrük Kontrolörleri Derneği tarafından yayımlanan Başkontrolör Zülal SÖNMEZ tarafından hazırlanan "Açıklamalı 4926 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu ve İlgili Mevzuat" isimli kitap.