Danıştay 7. Daire K: 2004/2867, E:2003/2770 Sayılı; Miktarı ve niteliği itibarıyla, 1615 sayılı mülga gümrük kanununda öngörülenden farklı olmayan gümrük para cezasının, beyannamenin tescil tarihinden sonra yürürlüğe giren 4458 sayılı kanunda yer alan usul hükümlerine göre alınmasında hukuka aykırılık bulunmadığı , konulu Karar

DANIŞTAY YEDİNCİ DAİRE E:2003/2770 K: 2004/2867 Temyiz İsteminde Bulunan: Başbakanlık Gümrük Müsteşarlğı adına Çerkezköy Gümrük Müdürlüğü Karşı Taraf : ... İstemin Özeti : Davacı Şirket adına tescilli 4.1.2000 gün ve 41 sayılı gümrük giriş beyannamesiyle, dahilde işleme izin belgesi kapsamında ithal edilen eşyanın, 8104.11.00.00.00 gümrük tarife ve istatistik pozisyonunda, İthalat Rejimi Kararı eki II sayılı Listeye göre, %5,3 gümrük vergisine tabi olarak beyan edilmesi gerekirken, aynı pozisyonda ancak, V sayılı listeye göre, gümrük vergisinden muaf olarak beyan edildiğinden bahisle, ithalat sırasında tahakkuk ettirilerek teminata bağlanması gereken fark gümrük vergisi üzerinden kesilen üç kat para cezasına vaki itirazın reddine dair işlemi; 4458 sayılı Gümrük Kanununun 234'üncü maddesinin 1'inci fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza kesilebilmesi için, beyan edilen hususlar ile muayene ve denetleme veya teslimden sonra kontrol sonucunda ortaya çıkan durumun farklı olması ve bu farklılık nedeniyle vergi kaybı doğması şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği; olayda ise, şartlı muafiyet sistemi içinde yer alan dahilde işleme rejimi kapsamında ithal edilen eşyanın ithali sırasında tahakkuk ettirilen ve ancak, anılan rejimin şartlarının ihlali halinde tahsil edilebilecek vergilerin teminatının eksik beyan edilmesi, anılan rejim hükümleri ihlal edilmedikçe, vergi kaybına neden olmayacağından; davacı Şirketten muafiyet şartlarının ihlal edilmesi sebebine dayalı olarak gümrük vergisi istenilmediği de dikkate alındığında, olası vergi kayıplarını önlemeye yönelik olan ve şartlar oluştuğunda iade edilmesi gereken teminatın eksik alınmasına sebebiyet verildiğinden bahisle kesilen para cezasında kanuna uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle iptal eden Tekirdağ Vergi Mahkemesinin 11.8.2003 gün ve E:2003/110; K:2003/421 sayılı kararının; ithale konu eşyanın, getiriliş amacına uygun kullanılmadığı, yanlış pozisyonda beyan edilerek eksik teminat alınmasına sebebiyet verildiği ileri sürülerek bozulması istenilmektedir. Savunmanın Özeti: İstemin reddi gerektiği yolundadır. Tetkik Hakimi Ergün Gökdam'ın Düşüncesi: Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, 2577 sayılı Kanunun 49'uncu maddesinin 1'inci fıkrasında sayılan bozma nedenlerine uymadığından, temyiz istemi reddedilerek kararın onanması gerektiği düşünülmektedir. Danıştay Savcısı Mukaddes Aras'ın Düşüncesi: İdare ve vergi mahkemelerince verilen kararların temyizen incelenerek bozulabilmesi için, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49'uncu maddesinin 1'inci fıkrasında belirtilen nedenlerin bulunması gerekmektedir. Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, söz konusu maddede yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından, istemin reddi ile temyiz edilen mahkeme kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Hüküm veren Danıştay Yedinci Dairesince işin gereği görüşüldü: Beyannamenin tescil tarihi itibarıyla 1615 sayılı Gümrük Kanunu yürürlükte bulunmakta ise de; anılan Kanunu yürürlükten kaldıran 4458 sayılı Gümrük Kanununda, usule ilişkin hükümlerin Kanunun yürürlük tarihinden önce gerçekleştirilen ithalatlarda uygulanmayacağı yolunda geçici bir hükme yer verilmemiş bulunması ve usul hükümlerinin yayımlandığı tarihte yürürlüğe gireceği yolundaki genel hukuk ilkesi karşısında; esasen, miktarı ve niteliği itibarıyla 1615 sayılı mülga Kanunda öngörülenden farklı olmayan gümrük para cezası kararının, beyannamenin tescil tarihinden sonra yürürlüğe giren usul hükümlerine göre alınmasında hukuka aykırılık bulunmadığından, bu husus, bozma sebebi olarak görülmeyerek işin esasına geçildi: Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar sözü geçen kararın bozulmasını sağlayacak durumda bulunmadığından, temyiz isteminin reddine; kararın onanmasına, 9.11.2004 gününde oybirliği ile karar verildi.